Tussen alles wat ik ben.
Terwijl ik dit schrijf, heb ik er al een werkdag van 10 uur opzitten. Mijn dag begint om 06:00 uur. Dan moet er een lekker en gezond ontbijtje klaarstaan voor mijn kroost. Vervolgens ga ik douchen, plamuur mijn hoofd en probeer alles op tijd te regelen. Dan vertrekken de kinderen en ik naar school en probeer ik altijd om 08:00 uur op mijn werk te zijn. In werkelijkheid loop ik er vaak pas om 08:10 binnen, omdat ik liever even ademhaal dan geïrriteerd tegen mijn kinderen te doen in de ochtend.
Van buitenaf lijkt het een glansrijk leven. Een mooie carrière, columns die verschijnen, presentaties waar ik mijn gezicht laat zien, een prachtig huis, fijne mensen om me heen, en twee kinderen die mijn hart dagelijks laten smelten. Het klinkt bijna te mooi om waar te zijn. Maar achter die glans van succes schuilen ook diepe dalen. Dat is de keerzijde van succes.
De druk is hoog. Aan de buitenkant lijkt alles te kloppen, maar aan de binnenkant is het een constante balans tussen verantwoordelijkheden, verwachtingen en vooral dicht bij mezelf blijven.
Ik raak geïnspireerd door vrouwen die het maken in hun carrière, die hun dromen najagen en echt impact hebben. Maar ik ben ook jaloers op vrouwen die bewust kiezen voor thuis zijn, volledig aanwezig voor hun kinderen, gedragen door een partner of een rustiger ritme.
Moederschap alleen al is een fulltime baan zonder pauzeknop. Het is liefde, chaos, trots en af en toe schuldgevoel in één adem. Voeg daar een directeurschap aan toe, met verantwoordelijkheid voor 200 leerlingen en een team dat op je rekent, en je hebt een combinatie die zowel je energie als je grenzen test. Ik probeer een warme leidinggevende te zijn, iemand die ziet, hoort en begrijpt. Maar mijn pittige karakter laat zich soms niet temmen. Direct, scherp, oprecht. Niet altijd handig, maar wel altijd echt.
Sinds een half jaar ben ik alleenstaande moeder. Een titel die ik haat, maar wel voor heb gekozen. En als ik ergens voor kies, dan sta ik altijd achter mijn besluiten. Maar zo had ik mijn leven echt niet voorgesteld. En zo had ik het zeker niet gewild voor mijn kids. Veel komt op mijn schouders terecht: de kinderen, schoolzaken, het huishouden, beslissingen. En ja, soms ook de stilte als ze slapen en ik eindelijk kan zitten. Dan denk ik: “Leuk hoor, al die ballen hooghouden.” Maar het zijn er veel meer dan drie, en ze zijn allemaal van glas.
En alsof dat nog niet genoeg is, wil ik er ook goed, heel goed uitzien. Niet “ik heb het overleefd vandaag”goed, maar echt stralend. De mooiste versie van mezelf zijn, met energie, uitstraling en zelfvertrouwen. Want ergens diep vanbinnen wil ik niet alleen alles dragen, maar het ook elegant en mooi doen. En als ik in de spiegel kijk, wil ik trots op mezelf zijn.
Als ik me afvraag waar ik het allemaal voor doe, dan is het antwoord eigenlijk heel simpel. Ik doe het voor de jonge versie van mezelf, die destijds niet had gedacht dat dit mijn leven zou worden. Voor de weg die ik heb afgelegd, met alles wat daarbij kwam kijken. En vooral voor mijn dochter. Zij groeit op met een moeder als rolmodel. Iemand die laat zien dat dromen haalbaar zijn, dat je kunt vallen en weer opstaan, en dat je niet afhankelijk hoeft te zijn van een ander om je eigen pad te bewandelen.
Er zijn dagen dat ik me een superheld voel. Dan ben ik echt high on life en ga ik lekker op al die successen. Op 5 mei mag ik bijvoorbeeld de mainstage van het Bevrijdingsfestival hosten. Iets wat ik supervet vind, niet per se als directeur, maar gewoon als Oriana. En als we dan de vrijheid vieren en ik me afvraag wat vrijheid voor mij betekent, moet ik eerlijk bekennen dat ik dat antwoord niet 1,2,3 heb, want ik voel me soms ook een gevangene van mijn eigen gedachten en ambities, waardoor de pressure altijd hoog is. En soms kloot ik gewoon wat aan, net als iedereen.
Toch zou ik het niet anders willen. Want tussen de chaos door zitten de mooiste momenten: een onverwachte knuffel, een stralende leerling, een collega die zegt: “Dank je wel.’ mijn kinderen die zeggen dat ze van me houden. Het zijn die momenten die alles even laten samenvallen. En dan klopt het gewoon. En dan is het, het allemaal waard.
Oriana Pattinama Oriana Pattinama (1989) is een Moluks-Nederlandse directeur van een kleurrijke school: Archipelschool Magistraal in Middelburg, waar zij zich inzet voor betekenisvol en inclusief onderwijs.
Naast haar werk in het onderwijs is zij moeder en schrijft zij columns over thema’s als kansenongelijkheid, identiteit, leiderschap en politieke kwesties.
Haar werk kenmerkt zich door een sterke focus op verbinding, eigenheid en rechtvaardigheid.